سایت تخصصی روانشناسی

مدیر سایت: دکتر سکینه سلطانی کوهبنانی

سایت تخصصی روانشناسی

مدیر سایت: دکتر سکینه سلطانی کوهبنانی

سایت تخصصی روانشناسی
دکتر سکینه سلطانی کوهبنانی
دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
مدیر پلی کلینیک روانشناسی بالینی و مشاوره دانشگاه فردوسی مشهد

آدرس محل کار:

آدرس دانشگاه: مشهد ، میدان آزادی ، دانشگاه فردوسی ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، گروه علوم تربیتی ، تلفن تماس : 05138805000داخلی 5892
پلی کلینیک روانشناسی بالینی و مشاوره دانشگاه فردوسی مشهد : شماره داخلی 3676

آدرس مرکز مشاوره : مشهد، پنج راه سناباد، تقاطع خیابان پاستور، ساختمان پزشکان مهر، مرکز مشاوره و خدمات روانشناختی اندیشه و رفتار، شماره های تماس: 05138412279


آخرین نظرات
  • ۲۲ دی ۰۴، ۰۷:۰۹ - محمد
    عالی
 
نگاه روان‌شناسی و نوروفیزیولوژی
تاثیر ویدئوهای کوتاه بر مغز انسان
ویدئوهای کوتاه در سال‌های اخیر به یکی از محبوب‌ترین شکل‌های مصرف محتوا تبدیل شده‌اند. پلتفرم‌هایی مانند تیک‌تاک، اینستاگرام ریلز و یوتیوب شورتز هر روز میلیون‌ها ویدئو منتشر می‌کنند که تنها چند ثانیه طول می‌کشند و با سرعتی خیره‌کننده اطلاعات، سرگرمی یا شوک کوتاهی را وارد ذهن مخاطب می‌کنند. اما پشت این سرگرمی سریع، حقیقتی پنهان شده است: بسیاری از متخصصان اعتقاد دارند که این نوع محتوا «مغز انسان را فاسد کرده» و تمرکز نسل جدید را به شدت کاهش داده است. در این مقاله، ساده و روان و در حدود هزار کلمه توضیح می‌دهیم که چرا ویدئوهای کوتاه چنین تاثیر عمیقی بر ذهن دارند و چه تحولاتی در رفتار و تمرکز ما ایجاد کرده‌اند.
اساس رنج تمایل به پایداری است
مفهوم رنج در روان‌شناسی به تجربه ذهنی و عاطفیِ درد، ناراحتی، تنش یا فشار اشاره دارد که از عوامل درونی یا بیرونی ناشی می‌شود. رنج تنها یک احساس منفی ساده نیست، بلکه مجموعه‌ای از واکنش‌های هیجانی، شناختی و جسمانی است که نشان می‌دهد فرد در حال مواجهه با وضعیتی فراتر از ظرفیت معمول خود برای سازگاری است.
 
Bruce Y. Lee M.D., M.B.A.
«نظریه صندلی» درباره قرار ملاقات و روابط چه می‌گوید؟
آیا این به اصطلاح «نظریه صندلی» پایه و اساسی دارد؟
این نظریه در رسانه‌های اجتماعی به عنوان راهی برای آزمایش این‌که آیا یک شریک زندگی یا دوست فعلی یا بالقوه واقعاً برای شما ارزش قائل است یا خیر، رواج پیدا کرده است. با این حال، سوال این است که چنین آزمایشی و نتایج آن چقدر باید با شما «سازگار» باشد.
 
اگر به جای سپاسگزاری، بهانه‌هایی برای بدگمانی پیدا شود، نه تنها رابطه دچار تنش می‌شود، بلکه فاصله روحی میان دو طرف، روز به روز عمیق‌تر می‌گردد. هرگاه شک راهی به خانه دوستی باز کند، خانواده دیگر خانه ایمنی برای عشق نیست، بلکه زمینی برای درگیری و تنهایی.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در دل زندگی‌های شتاب‌زده و پرهزینه امروز، شک و بدگمانی مانند موریانه‌ای بی‌صدا در کمین خانواده‌ها نشسته است. این موریانه نامرئی، نه با خشونت، که با زمزمه‌های خفیف تردید، آرام‌آرام وارد ذهن زن یا شوهر می‌شود و در سکوت، ریشه‌های مهر و اعتماد را می‌خورد. و اگر جلویش گرفته نشود، نه تنها رابطه زوجین را، بلکه تمامی فضای خانواده را به تلخی می‌کشاند.

نتوانسته‌ایم «زهرایِ امروز» را کشف کنیم/ مشکل اصلی در روش‌شناسی ماست

علی بحرانی با اشاره به سیره حضرت صدیقه (س)، تأکید کرد که ایشان ثابت کردند که جنسیت هرگز مانعی برای کمال و اثرگذاری اجتماعی نیست و راه نجات انسانِ بی‌هویتِ معاصر، درک عظمت این «هزینه»ای است که خداوند برای هدایت او پرداخته است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، علی بحرانی، پژوهشگر مسائل دینی و واعظ، در گفت‌وگویی تحلیلی عمیق از جایگاه حضرت زهرا (س)، ایشان را «بزرگترین عطای خدا به انسان» و «سپر بلای هویت انسان» معرفی کرد.

 
آزار کلامی یا زخم‌زبان چیست؟
آزار کلامی یا زخم‌زبان نوعی خشونت روانی است که در آن فرد با استفاده از کلمات، لحن، تهدید، تحقیر، سرزنش یا تمسخر، دیگری را تحت فشار قرار می‌دهد و احساس ارزشمندی، امنیت و آرامش او را کاهش می‌دهد. آزار کلامی می‌تواند آشکار باشد؛ مانند توهین، فحاشی و تحقیر مستقیم. یا پنهان باشد؛ مانند کنایه‌زدن، بی‌اعتنایی عمدی، کوچک‌کردن توانایی‌ها، شوخی‌های آزاردهنده، کنترل با کلمات و سرزنش‌های مداوم.
آزار کلامی یا زخم‌زبان یکی از مخرب‌ترین انواع خشونت روانی است که با استفاده از تحقیر، سرزنش، تهدید، کنایه یا توهین، عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس فرد را هدف قرار می‌دهد. این نوع آزار می‌تواند آشکار باشد، مانند فحاشی مستقیم، یا پنهان، مانند شوخی‌های تحقیرآمیز و بی‌اعتنایی. اثرات آزار کلامی طولانی‌مدت است و باعث کاهش تاب‌آوری، ایجاد اضطراب، افسردگی و تضعیف مهارت‌های مقابله‌ای می‌شود.

تولید خودشیفته به جای انسان درمان شده


 
تولید خودشیفته به جای انسان درمان شده

در فضای فکری و دانشگاهی امروز ایران، شاهد سیطره نوعی نگرش تکنیکی و ابزاری به علوم ‌انسانی هستیم که در آن، پرسش‌های بنیادین درباره «خود» به حاشیه رانده شده‌اند.