در دنیایی که صفحهنمایشها لحظهای ما را رها نمیکنند، حتی اسکرولِ بیهدف والدین میتواند مسیر رشد ذهنی کودکان را تغییر دهد. هر نگاهِ نرفته و هر توجهِ نیمهکاره، پیامی پنهان به مغز در حال شکلگیری آنها میدهد.
در سالهای اخیر، تلفنهای هوشمند به جزئی از بدن ما تبدیل شدهاند. در خانه، پارک و حتی کنار میز غذا، انگشتها روی صفحه حرکت میکنند و چشمها بین چهرهی کودک و نمایشگر در رفتوآمدند. پرسش کلیدی این است: آیا این رفتارِ ظاهراً «عادی»، به کودکان ما چیزی میآموزد؟ پاسخ مثبت است ولی اغلب نه آنچه که میخواهیم.
